“Zo trots als een aap was ik, maar nog trotser waren mijn ouders. Geboren en getogen Rotterdammertje, straatjochie uit Rotterdam-Zuid werd tot agent van politie beëdigd door hoofdcommissaris Vermeij. Wie had dat ooit kunnen denken.Mijn ouders in ieder geval niet, want een echt makkelijk mannetje was ik niet. Tegendraads, opkomen voor onrecht en veel, heel veel zwerven op straat en door de havens op Zuid.
Mijn ouders waren beretrots en ik, ik zou de wereld wel even gaan verbeteren, te beginnen in Rotterdam. Ik was 18 jaar en zes maanden, had twee strepen op mijn uniform, speelde in het 1e voetbalelftal van Hermandad en schoot zes kogels behoorlijk bij elkaar in de roos. En o ja, ik had mijn rijbewijs in één keer gehaald.
Groene band judo
Ik had ook wel een paar nadelen. Lengte 1.75, gewicht krap 60 kilo en een postuur waar je bij helder daglicht door heen kon kijken. Die tekortkomingen had ik opgevangen met mijn groene band judo en de wekelijkse bokslessen bij de Marechaussee aan de Westersingel.
Nu nog even stage lopen aan bureau Sandelingplein op Zuid. Ik meldde mij voor mijn eerste nachtdienst bij mijn stagebegeleider en even later zoefden wij met onze politiewagen, een 6-cylinder Chevrolet over het asfalt van de Strevelsweg.
De Bulldozer
Het was 3 uur ‘s-nachts en ene Dirk, bijnaam de Bulldozer, stond zwaar bezopen het Wilhelmus op straat te zingen. De buurt had gebeld en de meldkamer vroeg of wij even de rust wilden herstellen. Ik mocht van mijn stagebegeleider het woord doen. Voor de deur stond Dirk. Een kolos van 2 meter en naar schatting 220 pond schoon aan de haak. Een ontbloot bovenlijf met de massiviteit van een eikenhouten kast met daarop een kop zonder nek. Op één van zijn bekabelde armen had hij een tatoeage, ik las in rode letters ‘peace will come’. Ook ik hoopte dat.
“Mannetje, wat ben jij mager. Je moet meer schransen jochie, anders kun je geen knallen uitdelen”
Knallen
Zeg Dirk, zullen we binnen bij jou verder praten, begon ik met rustige stem, zoals geleerd op mijn cursus conflicthantering. Mannetje, wat ben jij mager sprak Dirk. Je moet meer schransen jochie, want anders kun je geen knallen uitdelen en lig je meer gestrekt dan dat je loopt. Ik gaf hem in alles gelijk. Beter een gedeukt imago dan een gedeukt lijf. Ik mocht mee naar boven, want zijn wijffie lag in bed te huilen en dat moest ik ook even aanhoren. Mijn stagebegeleider moest buiten wachten, want dat vond Dirk een streber met zijn drie strepen en zijn brede schouders.
Dirk schetste mij het probleem. Als ie dronk en hij wilde met zijn vrouw naar bed, dan werd-ie agressief. Als ie niet dronk en hij wilde met haar naar bed dan kon-ie het niet en o ja, zijn vrouw begreep hem niet en dan begonnen zijn handjes te wapperen. Hij sloeg haar niet, nee hij wapperde alleen maar. Het woord wapperen kreeg voor mij een heel andere betekenis.
Alles kits?
Met wat praten kreeg ik alles rustig en net toen ik weg wilde gaan, stak mijn praktijkbegeleider zijn neus om de hoek van de deur en riep olijk: “alles kits hier?” Dirk werd woest en gromde: “Moest jij van mij niet beneden wachten”, en wilde op mijn collega afrennen. Ik greep Dirk bij zijn arm en het volgend moment zweefde ik in wisselend tempo tussen vloer en plafond. Ik dacht terug aan mijn kindertijd, waar ze in de speeltuin van Charlois ook zo’n leuke Chinese wip-wap hadden.
Mijn praktijkbegeleider kwam aangestormd, kreeg een beuk van Dirk en tuimelde ruggelings op het bed naast de eega van Dirk. Met een klap viel de oude houten bodem van het bed op de nog veel oudere houten vloer, die met donderend geraas instortte.
Benedenburen
Waar eens een bed was, gaapte een gat en drie meter lager landden mijn praktijkbegeleider met Dirks vrouw net naast het bed van de benedenburen, die toch nog wakker waren. Dirk was plotsklaps broodnuchter. Wij zagen mijn praktijkbegeleider opkrabbelen en ik hoorde Dirk de onsterfelijke woorden zeggen: “Prettig kennis met u te maken, u heeft zich toch niet bezeerd?”
Nico Bezemer
voormalig directeur HBD Total Security en voorzitter bestuur ECABO


Nico ik was aan google en ik heb je gevonden. Een heel leuk verhaal . Ik leef nog steeds en heb inmiddels vele collega’s ooverleefd. Nog steeds getrouwd met Christien? Vele groeten van Willem Westendorp.
Hi Willem,
Leuk op deze manier weer van je te horen. Ja, nog steeds getrouwd met Christien. We hebben n.a.v. jouw berichtje nog herinneringen opgehaald over BW en jouw handboog. Verder alles goed met je?
hartelijke groeten,
Nico en Christien